[อินโดนีเซีย] สุดขั้น ณ ปรัมบานัน


DSC02027-32

8 โมงล้อเคลื่อนออกจากโรงแรม มุ่งหน้าไปปรัมบานัน หรือ Candi Prambanan เทวสถานของฮินดูที่ใหญ่ที่สุดในอินโดนีเซีย (ลุงคนขับออกเสียงปรัมบานันได้ลิ้นรัวมาก) ใช้เวลาชั่วโมงกว่าๆ เพราะลุงขับรถเลาะเลี้ยวไปตามทางเล็กๆ เหมือนว่าจะเป็นทางลัดของลุง

DSC02025-30

ไปถึงปรัมบานัน รับรู้ได้ถึงความร้อนของแดด คนจำนวนนึงกางร่ม เรารีบหยิบผ้าที่พกติดตัวไว้ตลอดมาพันบังแดดไว้ เพราะไม่ได้พกร่มมา T^T

DSC02020-28

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

ก่อนเดินเข้าประตูมีเจ้าหน้าที่ถามว่าต้องการไกด์รึเปล่า (เสียค่าบริการ) เราคิดว่าเราคงดูไปเรื่อยๆ ไม่ได้จะหาสาระอะไร เราก็เลยไม่ได้จ้างไกด์เพิ่ม เข้าไปเที่ยวชมปรัมบานันต้องนุ่งผ้า คราวนี้เจ้าหน้าที่กลัวเราพันผ้าไปเป็น ช่วยเราแต่งตัวด้วยนะเออ
แดดร้อนสุดๆ เรากึ่งเดินกึ่งวิ่งไปที่กลุ่มพระปรางค์ของปรัมบานัน กว่าจะเดินถึงทางเดินไกลพอสมควร

DSC02029-33

พอไปถึงเจอแต่คนอินโดนีเซีย แสดงว่าที่นี่เป็นที่เที่ยวยอดฮิตของชาวอินโดนีเซียแน่ๆ เลย ผู้คนแต่งตัวสีสันสดใส กางร่มก็สีสันสดใส มีเด็กๆ นักเรียนมาเที่ยวชมเป็นกลุ่ม (สงสัยโรงเรียนพามาทัศนศึกษา)

DSC02036-35

DSC02049-39

DSC02054-40

เดินดูด้านนอกสักพักก็ไปต่อแถวเข้าวิหารองค์ใหญ่สุดตรงกลาง (พระปรางค์) ไม่รู้เค้าเรียกว่าอะไร โดยต้องรอคิว เพราะเราต้องใส่หมวกกันน็อคสีเขียวเข้าไปด้วยเพื่อความปลอดภัย เท่าที่อ่านมา เค้าบอกว่าหลังจากเกิดแผ่นดินไหวคราวก่อนทำให้เกิดความเสียหายต่อพระปรางค์ เลยกลัวว่าหินจะตกใส่หัว แต่พอเข้าไปเดินชมในวิหารแล้ว จะเข้าใจว่าให้ใส่ทำไม คิดว่ากันหัวโขกกันตามขอบประตูต่างๆ มากกว่า 🙂

DSC02078-47

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

เดินวนๆ ได้ไม่นานก็ออกมา เพราะคนเยอะ และแดดร้อน และคาดว่ามีคนรอคิวหมวกอีกจำนวนหนึ่ง

DSC02092-49

DSC02094-50

คืนหมวกเสร็จก็เดินไปออกด้านข้าง มุ่งตรงไปยังกลุ่มเทวสถานอื่นๆ ที่อยู่ในบริเวณเดียวกัน (แอบเห็นตอนนั่งรถผ่านมา)

DSC02108-404

เดินไปได้ซักพักคิดว่าเราคงเดินต่อไปไม่ไหว ทั้งไกล ทั้งร้อน… ทันใดนั้นเอง เหลือบไปเห็นรถราง เย้ๆ ดีใจดั่งได้ทอง อ่านป้ายว่าสำหรับต่างชาติขึ้นฟรี(ใช่สิ ฉันจ่ายค่าเข้าแพงๆมาแล้ว) สำหรับชาวอินโดนีเซียต้องเสียเงินเพิ่ม เราก็ไปถามป้าที่ห้องซื้อตั๋ว ป้าบอกว่ารถจะออกถ้ามี 8 คนเป็นอย่างน้อย อะไรนะ… มีงี้ด้วย… แย่หล่ะ เรามีกัน 6 คน ทำไงๆ เล็งๆไป เล็งมา เจอฝรั่งเดินมา2 คน เลยชวนเค้านั่งรถไปเที่ยวกัน ฝรั่ง 2 หนุ่มสุดฮอตของนักเรียนอินโดตอบตกลง (สาวๆ อินโดของ 2 หนุ่มนี้ถ่ายรูปด้วยเยอะมากๆ)

DSC02119-415

รถขับวนรอบๆ อย่างรวดเร็ว และไปหยุดตรงกลุ่มเทวสถานกลุ่มหนึ่งที่ด้านหน้ามีแต่กองหินมากมาย คาดว่าเสียหายจากแผ่นดินไหว และยังบูรณะไม่เสร็จ ลุงบอกให้เวลา 5 นาที ลงจากรถปุ๊บ มีคนมาขายน้ำปั๊บ คาดว่าลุงคนขับรถนัดแนะกับคนขายน้ำไว้แล้วแน่ๆ เพราะลุงจอดอยู่สถานีเดียว ส่วนอื่นๆ สวยๆ ก็มี แต่ลุงไม่จอด!

DSC02124-56

5 นาทีอันมีค่า รีบเดินดูด้วยความรวดเร็วอยู่ด้านหน้า ถ่ายรูปกับยักษ์ใหญ่ที่เฝ้าประตูทางเข้า หมดเวลา…

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

รถวนไปส่งที่ด้านหน้าของปรัมบานัน ตอนออกเราต้องเดินผ่านร้านรวงของที่ระลึกมากมาย ใครอยากซื้อของฝากอะไรก็ซื้อที่นี่ได้ ตาดีได้ ตาร้ายเสีย ก็เลือกซื้อกันไป ตามใจชอบ

photo 2

ราวเที่ยงตรงเราก็มาตามลุงคนขับ บอกว่าไปส่งกินข้างกลางวันที แล้วเดี๋ยวจะกลับละ  กินข้าวอิ่มหนำ สำราญที่ร้านอาหารบุฟเฟต์นานาชาติที่ลุงรู้จัก เสร็จแล้วลุงก็ขับรถไปส่งที่สถานีรถไฟด้วยอารมณ์สดใส
photo (1)
ก่อนจากกัน ลุงกล่าวสั้นๆ ว่า “don’t forget me” ลุงคะ หนูไม่ลืมลุงหรอกค่ะ แต่หนูยังไม่รู้จักชื่อลุงเลย… แต่หนูก็ประทับใจลุงนะ กล่าวอำลาลุง พร้อมกับจ่ายเงินค่ารถ 2 วัน หมดไป 950,000 IDR พร้อมกับน้ำใจให้ลุงนิดหน่อย
DSC02137-59
ลาแล้วยอร์คยา… แล้วเราจะคิดถึงเธอ ^^
Advertisements

One thought on “[อินโดนีเซีย] สุดขั้น ณ ปรัมบานัน

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s